De formatie had vrijwel direct succes met de LP Fleetwood Mac, waarop vooral ‘witte blues’ te horen is. Nummers als Need your love so bad (1968), Albatross (1969), Oh well (1969) en The green manalishi (1970) werden grote hits.

Na diverse ingrijpende bezetting wijzigingen, waarbij ook leider/componist Peter Green het veld ruimde, verhuisde de groep naar de Verenigde Staten, waar men onder leiding van het echtpaar Lindsey Buckingham (zang/gitaar) en Stevie Nicks (zang) overschakelde op zgn. Adult Orientated Rock (AOR). Met deze formule, gekenmerkt door driestemmige closeharmonyzang (zie close harmony), groeide Fleetwood Mac via albums als Fleetwood Mac(1975) en Rumours (1977) en grote hits als Rhiannon (1976), Go Your Own Way en Don’t stop (beide 1977) uit tot een der succesvolste groepen ter wereld.

Gevoed door onderlinge wrijvingen begonnen in het begin van de jaren tachtig verschillende leden van de groep een solocarrière, maar alleen Stevie Nicks was daarin redelijk succesvol.

In 1987 overtuigde Fleetwood Mac nog eenmaal met de LP Tango in the night, waarvan zes hitsingles werden getrokken, maar met het vertrek van Buckingham in 1988 en dat van Nicks twee jaar later raakten kwaliteit en populariteit van de groep danig in het slop en werd met wederom veel bezettingswijzigingen een overlevingsstrategie ontwikkeld om de jaren negentig vol te maken.